Padişahın İçkiyi Yasaklama Fermanı...

IV. Murat'ın içki yasağını halka şu söz­lerle duyurulmuştu: 

"Dengeli, sağ­lam nesiller yetiştirmek, halkın gele­ceğini güven altına almak için, kulla­nım arasında yaşlı, genç, kadın, erkek Müslim, Gayri-müslim hiç kimse ra­kı gibi, şarap gibi akla pusu kurup imanı avlayan; afyon gibi, esrar gibi iradeyi kıskıvrak bağlayıp hayali az­dıran nesneleri ağzına koymayacak! Ve ülkemin güzel yüzünü lekeleyen meyhanelerin hepsi bu akşama dek yı­kılacak! 

Yıkılmamış olanlar içlerinde-kilere ve sahiplerine mezar olacak!

Duyduk duymadık demeyin! Sultan Murat kendisi geceleri kol geziyor." 

Kuran'da içki:

Kur'an-ı Kerim indirilmeye başlan­dığı zaman Araplar da içki içmek, baş­ka birçok kötü alışkanlıklar gibi yay­gındı. Hemen herkes içiyordu. 

Dü­ğünlerde, eğlencelerde, panayırlarda su gibi içki içildiği bazı kesimlerin kendinden geçercesine sarhoş olduğu rivayetler arasındadır. 

Böyle bir or­tamda inan Kur'an içkiyi bir defada değil, kademe kademe, koyacağı ya­sağa alıştıra alıştıra yasaklamıştır. İn­sanları şiddetle alıştıkları şeylerden birden bire vazgeçirmenin zorluğu, bazen de imkansızlığı insani deneyler­le de bilinmektedir. 

Allah'da kullarının bu konudaki tutumlarına uy gun 

bir yol izlemiş, içkiyi bir çırpıda değil, tedricen yasaklamıştır. 

Bu yön­tem son derece başarılı olmuş, içki hakkında son inen ve içkiyi kesin ola­rak yasaklayan ayetle bütün Müslü­manlar içkiye tevbe etmiş ve yasağı te­reddütsüz benimsemişlerdir. 

Halbuki İslam'ın koyduğu bu yasaktan yakla­şık 14 asır sonra I. Dünya Savaşı'nın bitiminde ABD'de alkollü içki yasağı konmuş fakat on yıl bile yü­rütülememiştir. 

Kur'anda içki hakkında dört ayet vardır:

Bunlardan ilki olan "Hurma ve üzüm ağaçlarının meyvelerinden de içki ve güzel bir rızık edinirsiniz" (Nahıl, 67) mealindeki ayette içkiye ait bir kötü­lükten, bir zarardan söz edilmediği için kimi bilginler bu ayeti Kur'an'daki içki yasağı ile ilgili âyetlere dahil etmezler. 

Bir yasak söz konusu ol­madığı için mü'minlerden de dileyen içiyordu. Peygamberimiz (s.a.v.) de sesini çıkarmıyordu. 

Ashabın Pey­gamberimizin sadık arkadaşları ileri gelenlerinden Hz. Ömer, muaz ve ba­zıları; 

"Ya Resulailah, hamr içki hakkın­da bize bir fetva ver görüş bildir, içki aklı gideriyor" dediler. 

Bunun üzeri­ne Bakara Suresi'nin 219. ayeti indi: ''Sana içki ve kumardan soruyorlar, de ki, bu ikisinde büyük günah var­dır. İnsanlar için bazı faydalar vardır. Fakat günahları faydalarından daha büyüktür".

Bu ayetle ilk defa içki ve kuma­rın kötülüğünden, günahından bah­sediliyordu. 

Bu ayetin gelmesi üzeri­ne içkiyi bırakanlar oldu. 

Kesin bir yasak söz konusu olmadığı için de­vam edenler de vardı.

Daha sonra bazı mü'minler içkili  bir akşam yemeği yemişler, arkasın­dan namaza durmuşlardı; imam olan zat sarhoşluk yüzünden namaz süre­sini yanlış okudu. 

İşte bu olay üzeri­ne içki hakkındaki üçüncü ayet olan "Siz sarhoş olduğunuz zaman ne söy­lediğinizi bitinceye şuurunuz yerine gelenciye kadar namaza yaklaşma­yın" (Nisa, 43) anlamındaki ayet geldi. 

Bu ayetin gelmesi üzerine de mü'minlerin birkısmı içkiye tevbe etti. Fakat içen­ler yine vardı.

Bir gün ashabdan İtban lbni Ma­lik, Sa'd lbni Ebi Vakkas ve birkaç kişiyi evine davet edip ziyafet verdi. Yendi, içildi, sarhoş olundu. Sarhoş­luğun tesiriyle ziyafete katılanlar ara­sında kavga çıktı, Sa'd İbn. Ebi Vak­kas kavgada yaralandı. 

Hz. Peygam­bere durumdan şikayette bulundu.

Bu olay üzerine Peygamberimiz (S.A.V.)'in "Ya Rabbi içki hakkın­da bizi tam bir şekilde aydınlat ke­sin ve açık bir hüküm bildir" diye dua etmesi üzerine Maide Suresi'nin; "Ey iman edenler, içki, kumar, tapıl­mak için dikilmiş taşlar putlar, fal oklan şeytan işi bir pisliktir. Bunlar­dan kaçının ki kurtuluşa eresiniz" mealindeki ayet indi. 

Bu ayetin inmesi üzerine bütün mü'minler içki­ye tevbe ettiler.

Tereddüt kalkmıştı. Herkes evle­rindeki içkileri sokaklara döktü. Bu ayet inince Hz. Ömer'in "Tamamen vazgeçtik ya Rabbi?" 

Hz. Ali'nin "Bir denize bir damla şarap düşse, sonra o deniz kuruyup yerinde otlar bitse orada hayvan otlatmazdım." 

Abdullah bin Ömer'in de: "Bir par­mağım şaraba girmiş olsa o parmak bende kalmazdı (keser atardım" de­dikleri rivayet edilmiştir. 

Hadis-i Şerif:

"Kim Allah'a ve ahire! gününe inanıyorsa üzerinde içki dolaştırılan sofraya oturmasın" .