KEŞKE HERGÜN ZAFER BAYRAMI OLSA ATATÜRK"Ü SEVMEYEN BENİM DÜŞMANIMDIR
Ortalık kırmızıya bürünmüş.
Meydanlar gelincik tarlası gibi TÜRK Bayrakları ile donanmış.
İnsanların gözlerinde sevinç, üzün, gurur ve de kıvanç var.
Gururlular çünkü tahinin en önemli önderine,
Ve de onun düsturlarına, devrimlerine sahipler.
Üzgünler çünkü onu sonsuzluğa uğurlamışlar.
Sevinçliler çünkü kendilerine bırakılan genç bir Türkiye,
Çağdaş bir Cumhuriyet ülkesi var.
Neyi kutluyoruz?
Çok fazla ipucu vermeye gerek yok.
Tabii ki 30 Ağustos Zafer Bayramını.
Türk Ordusunun, palikaryanın, EMPERYALİSTLERİN üzerine,
Kâbus gibi çöktüğü günü.
Bu alçakları, vatanımızdan attığı günü.
Bu öyle bir savaştı ki!
Ölüm kalımla eşdeğerdi.
Silahımız yoktu.
Ordularımız dağıtılmıştı.
Emperyalist uşağa batılı alçaklar,
Ülkemizin her yerine leş kargası gibi çökmüşlerdi.
Padişahlar teslim olmuş batının uydusu olmuş,
MANDA tartışması ile kendilerini kurtarmanın peşindeyken,
Sarı saçlı, mavi gözlü bir BOZKURT çıktı TÜRKÜN,
O yılmaz boyun eğmez istiklali vatanı için ölen benliğinden.
Bu alçaklara dur dedi.
Ve Türk"ün Anadolu"dan atılma projesi olan,
Serv manifestosunu yırtıp attı.
Ülkemizde ileride doğacak çocukların
Panoyot, Kirkor, Papadopulos olmasının önüne geçti.
İşte dostlar insanımız 30 Ağustosta bu zaferi kutladı.
Meydanlarda tek renk hâkimdi:
"KIRMIZI renkli, Ay yıldızlı Bayrağımız".
Öyle güzel görüntüler vardı ki!
Anlatılmaz, yaşanır türünden.
Öğretmen emeklisi Yıldız Uludağ annemiz yetmişe dayanan yaşına aldırmadan koca bir TÜRK Bayrağını eline almış,
Onuncu yıl marşını söyleyerek tören alanına ilerliyor.
Ardında bu vatının evlatları var,
Onunla beraberler.
Bir Türk kadını, Fatoşumuz, ay yıldızlı TÜRK Bayraklı tişörtüyle,
Gururlu bir şekilde onu takip ediyor.
Minicik bu vatanın geleceği yavrular, anneler babalar vatan evlatları, Türk Kızları,
Onlarında tamamın elinde TÜRK Bayrağı zaferin tadını çıkarıyorlar.
Meydanda adı, ZAFER olan en az 30 kırk kişi var.
ATATÜRK"ÜN kazandığı büyük zaferin anısına duyarlı babalar tarafından konulmuş bir ad.
Tören alanı mahşeri kalabalık.
Herkes bir şeyler söylüyor.
Kürsüde bir Atatürk annesi, babası, evladı,
TÜRKÜ Anadolu"dan sürme, yok etme projesinin hala devam ettiğini,
Bunun için milliyetçilerin vatan sevdalılarının omuz omuza verip mücadele etmelerinin elzem olduğunu haykırıyorlar.
O kadar güzeldi ki.
Tadı adeta damağımızda kaldı desem yalan olmaz.
İnsan içinden geçiriyor;
"Keşke her gün zafer bayramı olsa da,
Bu güzellikleri bir daha bir daha yaşasak" türünden.
Ve son olarak güzeller güzeli bir TÜRK Kızı muhteşem bir şiirle törene nokta koyuyor;
"Bir çığ olduk koptuk Orta Asya"dan.
Coştukça kaynadı damarlarda kanımız.
Irmaklar misali coşup taşmışız
Küheylanla Altayları aşmışız.
Zaferlerden zaferlere koşmuşuz,
Bu ülkü bu vatan bu toprak için.
Şehit dolu toprağımız taşımız
Eğilmedi eğilemez başımız.
Bu ülkü bu bayrak bu toprak için.
TÜRKÜZ adımız var şanımız var.
Her gün ufkumuzda bin şimşek çakar.
Bu millet isterse cihana sarsar.
Bu ülkü bu bayrak bu vatan için.
