MEHMEDİM DESTAN YAZIYOR
Türkiye, savaşıyor.
Nerede;
Suriye'de.
Irak'ta,
Ve de Türkiye sınırları içinde.
Düşman; korkak.
Düşman, kimliksiz.
Düşman; sinsi.
PKK, en renksizi,
En siliği.
Amerika en renklisi;
En adisi.
İsrail, gök kuşağı.
En yanardöneri.
Fransa, İngiltere, Almanya...
Siyah-beyaz film gibi biraz.
Yönetmene göre role soyunuyorlar.
Mehmetçiği anlatmaya gerek yok.
Onun yüreğini dünya biliyor.
Anası;
Yavrusunu kına çalarak gönderiyor askere.
Teyzesi, sardığı tepsi tepsi dolmaları, savaşa giden Mehmetlere vermek için askeri konvoyu gözlüyor.
Köylü; boğasını askere sunuyor.
Ülke; savaşan yavruları için kan ağlarken, büyük bir yarışa giriyor onlara destek olmak için.
Biliyorlar ki;
PKK denen Amerikan KÖPEKLERİ kalleş.
Biliyorlar ki; düşman yiğitçe çıkmayacak evlatların karşısına.
Kahpe pusular atacak, bombalarla saldıracak.
Keskin nişancılar ile vuracak.
Savaş;
Kan ve gözyaşı demek.
Ulu Önder boşuna mı söylemiş;
"Yurtta sulh, cihanda sulh" diye.
Onun kahraman silah arkadaşı boşuna mı sokmamış ülkeyi II Dünya savaşına.
Oysa onların hayatları cephede geçmişti.
Onlar biliyordu;
Basit bir anlaşmanın, en büyük savaş başarısından daha kıymetli olduğunu.
Ancak, hiçbir zaman korkak davranmadılar.
Dünyaya meydan okudular.
Savaşmak yerine, postal giyerek,
Türkün bir karış toprağının dahi alınamayacağının kararlığını gösterdiler.
Türkiye savaşıyor;
Ne için.
Düşmanı sınırlarından uzak tutmak için.
Ne yazık ki;
"Siz, dün neredeydiniz." diye soramıyoruz.
PKK; Suriye sınırımızı boydan boya ele geçirdi seyrettik.
PKK, Kobani'ye yardım götürsün diye, sınırlarımızı açtık.
Onlara, Türkiye içinde tur düzenledik.
Kuru fasulye yedirdik.
Liderlerine Ankara'da kırmızı halı ile karşıladık.
Dostumuz iken.
Türkiye kıyılarında, Suriye lideri ve ailesi ile yat gezileri yaparken.
Nedensiz düşman olduk.
Esat'a, Esed dedik.
Suriye'yi bölmek, parçalamak isteyenleri destekleyip, her türlü yardımı yaptık.
Ve bunun nedenini hala Davutoğlu'na soramıyoruz!
Türkiye savaşıyor.
Mehmet'im, cephede kahramanlığı ile dünyaya parmak ısırtıyor.
TSK;
" 1000'e yakın terörist öldürdük" diye yayın yapıyor.
Siyasetçiler ekran karşısında öldürülen militan sayısı ile şov yapıyor.
Savaşı hala oyun konsolundaki bir bölüm gibi görenler, savaş odalarında komutan gibi poz veriyor.
Değil bin, 10 bin, 100 bin terörist öldürülse, ölen bir Mehmet'imi geri getirmez.
Acısını azaltmaz.
Savaş, skor üretmek için yapılmaz.
Ölü sayısı ile averaj elde edilmez.
Önemli olan,
Savaşı sessiz ve kararlılıkla bitirip,
Mehmet'imin geri dönmesi.
Siyasetçilerin yanlışı için Mehmet'imin kanı dökülmesin.
Amerika ile İsrail'in, Ortadoğu'da kanla sıvayacakları kemik kuleleri inşa etmek için Mehmet'imi taşeron kullanmasın.
Kanla çizdiğimiz sınırlarımızı tehdit eden düşmana karşı elbette savaşalım.
Gerekirse ölelim.
Ancak, Mehmet'imi kirli savaşlara sokmayalım.
Düşman hem korkak hem kalleş.
Ancak sırtını sağlam duvara dayamış.
Sesli düşünelim,
Ayıya tokat atacak kadar güçlü müyüz?
Sağlam denilen duvarı yıkabilir miyiz?
Duvarın ardındakileri ve dahi önündekileri vurabilir miyiz?
Türk halkı cevabı biliyor.
Onların merakı; MEHMET'İN her gece Azrail ile köşe kapmaca oynarken, ekran ekran gezerek savaş şovu yapanların cevabı bilip bilmedikleri.
Suriye de filler tepişiyor, onların altında ezilen çim olmayalım.
Gerçekçi politikalar izleyelim.
Savaşı, tankla, topla, kanla değil,
Masa başında kazanalım.
